นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ไม่ได้มีเหตุการณ์เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือสถานที่ใดและมีเนื้อหา Y ใครที่ไม่ชอบกรุณาปิดนิยายเรื่องนี้ได้เลยค่ะ

ข้อสุดท้าย: ไม่อนุญาตให้คัดลอกส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของนิยายเรื่องนี้นะคะ

ตอนที่ 3

เช้าวันเสาร์อากาศแจ่มใสดีทีเดียว แต่กว่าที่ผมจะตระหนักถึงเรื่องนี้ได้ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง เพราะคำขู่ของเจ้าปีศาจโรคจิตเมื่อคืนวานนั่นแหละที่ทำให้ผมนอนไม่หลับ

ผมไม่อาจแสร้งทำไร้เดียงสาแปลความหมายที่มันพูดไว้ไปเป็นอย่างอื่น ก็การกระทำมันชัดเจนขนาดนั้นนี่นะ ดังนั้น ผมจึงต้องขวัญผวาแทบทั้งคืนเพราะกลัวว่ามันจะ กิน ผมอย่างที่ปากพูด ที่ไหนได้... พอหัวถึงหมอน มันก็นอนกรนคร่อก ไม่สนใจผมที่นั่งตัวสั่นหวาดระแวงอยู่ข้างๆ เลย

คิดแล้วก็เริ่มโมโห ผมจึงออกจากบ้านในช่วงบ่ายแก่ๆ ตั้งใจว่าจะไปเล่นเกมที่เกมเซนเตอร์คลายเครียดสักหน่อย แต่พอเดินมาถึงประตูบ้าน เจ้าปีศาจร้ายที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ก็หันมาส่งยิ้มให้ ยิ้มหวานจ๋อยแต่คำพูดของมันนี่สิ

ยังคิดจะเอาหยาดเหงื่อของแม่ไปหยอดตู้เกมอีกหรือไง

ไม่ใช่กงการอะไรของแก ผมตัดบทแล้วรีบฉีกตัวออกไป แม้อยากจะเดินเข้าไปบีบคอไอ้คุณเมฆให้หายแค้น แต่อย่าลืมสิครับ ว่ามันเป็นปีศาจนะ

ทว่าในตอนที่ผมเดินสวนมัน เจ้าเมฆกลับทิ้งสายยางแล้วดึงแขนผมให้เข้าไปใกล้ ถึงผมจะสะดุ้งและออกแรงผลักโดยสัญชาติญาณ แต่ผมตัวเล็กกว่ามันตั้งเยอะแถมแรงก็น้อยกว่า ช่วยไม่ได้ที่ความพยายามนั้นจะสูญเปล่า

ปล่อยนะเฟ้ย!

ถึงสู้แรงไม่ได้แต่อย่างน้อยใช้ฝีปากสู้ก็ยังดี ยังไงซะมันก็คงไม่กล้าทำอะไรผมที่ตรงประตูหน้าบ้านหรอก แต่มันก็เป็นอีกครั้งที่ผมคิดผิด เจ้านั่นรวบตัวผมไปกอดดื้อๆก่อนจะอุ้มผมตัวลอยเดินเข้าไปในบริเวณบ้าน

เหวออออ!!

เมฆเหวี่ยงผมไปชนกำแพงแล้วพุ่งเข้ายึดแขนผมไว้เพื่อไม่ให้ดิ้น ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นสักนิด เพราะแค่เห็นหน้าหล่อๆ นั่นลอยห่างจากหน้าไม่ถึงสองเซนติเมตรผมก็ไม่กล้าขยับแล้ว

วันนี้นายต้องอยู่บ้าน

เสียงสั่งนุ่มเบาแต่สำหรับผมยังไงก็ฟังแล้วชวนขนหัวลุกอยู่ดี ผมรีบพยักหน้าถี่ๆ รับปากเมื่อเห็นประกายระยิบระยับในดวงตาสีม่วงนั่น เจ้าปีศาจเมฆยิ้มก่อนปล่อยผมให้เป็นอิสระ

ผมยืนลูบอกเรียกขวัญตัวเองพักใหญ่แล้วเดินคอตกเข้าไปในบ้าน แต่ยังไม่ทันเอื้อมมือเปิดประตู แม่ผมก็เปิดออกมาจากทางข้างในเสียก่อน

โชคดีจังที่เต้อยู่ ไปซื้อกับข้าวให้แม่หน่อยได้ไหมจ๊ะ แม่จะรีบทำงานให้เสร็จ

แม่บอกพลางยัดตะกร้าสานใบเล็กและแบงก์ร้อยใส่มือผม

ซื้อกับข้าวสำเร็จสัก 3-4 อย่างก็ได้ แม่ไม่มีเวลาเข้าครัวเลย

ครับ... แม่ ผมยิ้มให้แม่ก่อนหันหลังเดินออกจากบ้าน ไม่ลืมส่งสายตาเยาะเย้ยไปให้เจ้าปีศาจที่ยืนมองตาปริบๆ รดน้ำต้นไม้อยู่ไม่ได้ ทว่าอาการลิงโลดของผมมีได้แค่พักเดียว เมื่อเมฆบอกแม่ผมขณะเดินไปปิดก๊อกน้ำว่า...

เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนเต้นะครับ คุณน้า

เอาสิ... แม่ฝากน้องหน่อยนะเมฆ

แม่ผมยิ้มแล้วเดินเข้าบ้าน ปล่อยผมให้อ้าปากค้างกับอิสรภาพที่เพิ่งโบยบินจากไป

แกคิดจะจองล้างจองผลาญฉันไปอีกนานแค่ไหน หา!

ผมตะคอกใส่เจ้าปีศาจเมฆในระหว่างทางที่พวกเราไปตลาด ตอนนี้ผู้คนค่อนข้างพลุกพล่านผมเลยไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม ผมพยายามเดินห่างจากเจ้านั่นพอสมควร เผื่อเกิดปัญหาขึ้นมาจะได้เผ่นทัน แต่ดูเหมือนเจ้านั่นจะรู้ดี มันเลยเดินกระแซะเข้ามาทั้งที่ผมเร่งฝีเท้าแทบตาย โธ่โว้ย! ขาสั้นกว่ามันเสียเปรียบอย่างนี้นี่เอง

ฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันมีเหตุผล ถ้าเสร็จธุระแล้วฉันก็จะไม่โผล่มาให้นายเห็นหน้าอีก

เออ... ฉันจะภาวนาให้นายหมดธุระเร็วๆ ก็แล้วกัน

ว่าแล้วก็แป้วลงไปเยอะ เจ้าหมอนั่นทำหน้าสลดหดหู่อย่างเห็นได้ชัดจนผมเริ่มใจฝ่อ ไม่รู้จะทำอะไรดีผมเลยชะลอฝีเท้าลงทั้งที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด หลังจากนั้นปีศาจเมฆก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนกระทั่งถึงตลาด

ตลาดสดแถวบ้านผมเริ่มตั้งแผงกันตั้งแต่ยังไม่เที่ยง และพอถึงช่วงบ่ายแก่ๆ อย่างนี้คนก็จะเริ่มหนาตาแล้ว ดังนั้นเวลาเดินผ่านแผงก็ต้องทำตัวลีบตัวห่อเข้าไว้ ผมหันไปมองคนที่มาด้วยอย่างเป็นห่วงเพราะรูปร่างสูงใหญ่ขนาดนั้นอาจเดินได้ลำบาก แต่ปรากฏว่าพวกผู้หญิงต่างหลบให้มันกันเป็นแถว ขนาดแม่ค้ายังทำหน้าเพ้อฝันได้กลางวันแสกๆ

เออ... ไม่เกิดมาหล่อมั่งก็ให้มันรู้ไป

ผมทำหน้าหงิก กัดฟันเดินก้มหน้าตรงไปที่ร้านขายกับข้าวสำเร็จรูป เพราะไม่ได้ดูจึงเกือบชนใครคนหนึ่งที่เดินสวนทางมาพอดี

ขอโท... ผมเงยหน้าและเหลือกตาขึ้นเพดานทันทีที่เห็นว่าเกือบชนใคร

เจ้าหมอนี่ชื่อ หนึ่ง เป็นลูกเจ้าของตลาดแห่งนี้ มันเรียนชั้นเดียวกับผมและอยู่ห้องเดียวกันด้วย คงพอนึกออกใช่ไหมครับว่า เจ้าหนึ่ง นี่แหละ คือคนที่ผมพยายามยัดเยียดให้ปีศาจเมฆ

ไง... วันนี้มีเงินออกมาซื้อข้าวนอกบ้านหรือไง เต้ กระถินที่บ้านออกยอดไม่ทันเหรอ หรือน้ำพริกหมด?

เห็นหน้าขาวตี๋ที่แสยะยิ้มมุมปากแบบดูถูกคนเหมือนตัวโกงในละครน้ำเน่าหลังข่าวแล้ว ผมรู้สึกคันมือคันเท้าอย่างบอกไม่ถูก แต่วันนี้ไอ้หนึ่งควงแขนมากับสาวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มด้วย จำเป็นจริงๆ ที่ผมต้องสวมบทพระเอกผู้แสนดี สงบปากสงบคำและเดินเลี่ยงไปอีกทาง

เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนเล่า?

หนึ่งปราดมาดักหน้าผมไว้ ฉีกยิ้มเยาะแบบที่ทำให้ตบะของผมเริ่มแตกดังเปรี๊ยะ

มีเรื่องอะไรกัน

เมฆเดินเข้ามายืนข้างผมและมองไอ้หนึ่งด้วยสายตาเย็นชา แม้รูปร่างของไอ้หนึ่งจะจัดได้ว่าสูงใหญ่แต่เมื่อเทียบกับเมฆแล้ว มันตัวเล็กไปเลย และที่สะใจยิ่งกว่าก็คือผมแอบเห็นสาวน้อยที่มากับมันหน้าแดงไปถึงใบหูแล้ว

นายเป็นใคร? เสียงของไอ้หนึ่งออกแนวหาเรื่องมากจนไม่อาจฟังไปเป็นอย่างอื่น แน่ล่ะสิ! มันคงเสียหน้าที่ผู้หญิงของมันหลงเสน่ห์คนที่หล่อกว่าสูงกว่าไปเรียบร้อยแล้ว แต่ยังครับ... ยังไม่จบ ผมกำลังลุ้นต่อว่าเจ้าปีศาจเมฆจะจัดการยังไงกับศัตรูคู่อาฆาตของผม

ฉันเป็นญาติของเจ้านี่ เพิ่งมาจากต่างจังหวัดเมื่อวาน เมฆตอบเสียงเย็นพลางหันมองผม ผมสะดุ้งทันทีที่เห็นว่าดวงตาคู่นั้นมีแววตำหนิอย่างชัดเจน

บ้าชิบ! นี่หมายความว่าเจ้าปีศาจนี่มันอ่านใจได้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย

อ้อ พวกบ้านนอก หนึ่งทำเสียงขึ้นจมูกแล้วปรายหางตาเยาะเย้ยมาทางผม มิน่า กระถินบ้านนายถึงหมดเร็วมีคนมาช่วยกินนี่เอง

บ้านเต้ไม่มีกระถินเพราะคุณน้าทานไม่ได้ เมฆตอบแค่นั้นพลางโอบไหล่รุนตัวผมให้เดินไปอีกทาง ตอนนั้นเองที่หางตาของผมได้เห็นเปลวไฟกำลังลุกพรึ่บพรั่บในดวงตาของหนึ่ง

แค่เมฆบอกความจริงว่าแม่ผมกินกระถินไม่ได้นี่เสียหน้าอย่างแรงเลยหรือไงนะ... ผมขมวดคิ้วและกำลังจะหันไปมองคู่ปรับอีกครั้ง แต่เมฆกลับใช้ลำตัวบังผมเอาไว้ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบที่ทำให้ผมต้องเปลี่ยนเป็นมองหน้าเขาแทน

อย่าใส่ใจเจ้านั่นนักเลย

คิดไปเองหรือเปล่านะที่เห็นสีหน้าเจ้าเมฆดูตึงๆ พิกล

ข่าวฝากคับ พอดีเรื่องนี้ลงไว้ที่เด็กดีด้วย และตอนล่าสุดจะถึงตอนที่ 2 ซึ่งเท่ากับตอน 3 ของที่ exteenแต่ถ้าทำตอนที่ 3 เสร็จแล้วอาจจะมาปรับให้เท่ากันค่าขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ ^^