สวัสดีค่ะ ทุกท่าน

อิจีโกะหายไปแสนนาน กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการสะสมการ์ตูนเรื่องหงสาจอมราชันย์ ได้อ่านแล้วยอมรับเลยว่าเป็นอีกหนึ่งการ์ตูนดี ผู้แปลดี แต่ดันไปอยู่สนพ.ไม่ดี (อ่าว) ก็ดันเจอข่าวมาอ่ะ ว่าจะรีปริ้นท์แค่ 1-10 อย่างน้อยรีถึง 21 ก็ยังดีเพราะเรื่องนี้หาซื้อยากมากๆ (ก็ของเค้าดีจริงๆ นี่) คนคิดเก็บสะสมอยากจะร้องไห้โฮ

บ่นจบไปเรื่อง วกเข้ามาอีกเรื่อง

ก็ยังเวียนวนกับการ์ตูนแหละฮ่ะ คนที่อ่านการ์ตูนมาเรียกได้ว่าเกือบทั้งชีวิตอย่างอิจี (เว้นไว้ 5 ปีนับแต่ลืมตาออกมาดูโลก) โดยรวมแล้วประมาณ 25 ปี ก็มีทั้งนักเขียนที่ชอบบ้างและไม่ชอบบ้าง ความคิดเห็นส่วนตัวไม่ว่าอะไรมากกับการจบปาหมอนของการ์ตูนดังเรื่องหนึ่ง เพราะคาดว่าถูกตัดจบ เพราะคนเขียนทิ้งเนื้อหาส่วนท้ายไว้ (ซึ่งคาดเดาว่าเขาอาจอยากเขียนไปถึงจุดนั้น) แต่นะ... วงการการ์ตูนญี่ปุ่นก็คือธุรกิจนี่นา ขายไม่ได้ก็สั่งจบ ทั้งที่บางเรื่องการ์ตูนดี (อย่างของคนเขียนมืออสูร 2 เรื่องหลังเขาก็เขียนดีนี่นา)

ทว่าอิจีก็มิใช่คนเรื่องมากในการอ่านการ์ตูน

อย่างเกสทัล หรือ เลิฟเลส ผลงานของโคกะ ยุง ที่ข้าพเจ้าพิสูจน์มาถึง 2 สนพ.และอาจฟันธงได้ว่าเพราะคนเขียนเขียนไม่รู้เรื่องเองมั้ง ไม่ได้อยู่ที่การแปล แต่ข้าพเจ้าอ่านทั้ง 2 เรื่องเน้อ ถึงมันดูสับสนแต่ก็ยังพอจับใจความได้นาว่าเกี่ยวกับอะไร และฝีมือภาพของโคกะก็ถือได้ว่างามทีเดียว แต่อิจีชอบเกสทัลมากกว่าเลิฟเลส คงเพราะไม่ชอบหูแมวบวกหูคนมั้ง ดูขัดๆ ตายังไงไม่รู้

แล้วจะมาบ่นเอาหน้ากระดาษทำไมเนี่ย

เปล่าค่ะ พอดีไปเห็นภาพที่ก่อให้เกิดอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย ความจริงก็หงุดหงิดตั้งแต่เห็นลายเส้นการ์ตูนดังของคนเขียนกลุ่มนี้ในยุคปัจจุบันแล้ว ดูยังไงมันก็ลอกเขามาชัดๆ

ถ้าจะให้พูดถึงนักเขียนการ์ตูนที่ไม่ชอบ มันน้อยซะยิ่งกว่าน้อย ส่วนใหญ่แล้วบรรทัดฐานการ์อ่านการ์ตูนของอิจีไม่เรื่องมากนะ ต่อให้ลายเส้นห่วยสนิทอย่าง HxH อิจีก็อ่าน (แต่หลังๆ รับไม่ได้เลยเลิกอ่าน) ดังนั้นเมื่อจบภาคกรีดไอส์แลนด์ อิจีก็เลยอัญเชิญการ์ตูนเรื่องนี้ออกจากชั้นหนังสือ เพราะฮิโซกะบทน้อยด้วย (เกี่ยวมั้ยเนี่ย)

และพอเข้าสู่ยุคที่ใช้เงินมากนักไม่ได้ (ทั้งที่หาได้มากกว่าช่วงปีไหนๆ) อย่างว่าแหละ เขาว่าพอเงินเยอะ ภาระรับผิดชอบก็เยอะ ค่าน้ำ ไฟ โทร บัตรเครดิต สารพัดสารเพ แล้วตรูจะบ่นทำไมฟระ ข้ามๆ เดี๋ยวนอกเรื่อง

ยุคสมัยที่หมึกจีนยังบูมเรื่องการ์ตูนผู้หญิง สมัยที่ลิขฯ ยังไม่แพร่หลายอิจียังตามเก็บแทบจะทุกเรื่อง ทั้ง LaLa, Monthly ชื่อไทย ชื่อญี่ปุ่น และแน่นอนว่าได้เจอผลงานของชินโจ มายุ ตั้งแต่ลงในหมึกจีน ตอนแรกที่เห็นลายเส้น ยอมรับเลยว่าวาดผู้ชายได้ชวนฝันมากๆ ตาสวย ปากงาม หุ่มเฟิร์ม อ๊ากกกก หล่อโครตตตตตต ตอนนั้นอ่านโดยไม่สนเลยว่าเรื่องจะหื่นแค่ไหน ก็ผู้ชายหล่อนี่ แต่เชื่อไหมว่าอ่านได้ไม่กี่เรื่องก็เบื่อแล้ว เพราะงานไม่มีการพัฒนา ทั้งเส้น ทั้งมุม ทั้งพล็อต เดิมๆ ตลอด ดูได้แค่อย่างเดียวคือตัวผู้ชาย หลังจากนั้นไม่นานงานของชินโจ มายุ ก็เป็นอันต้องระเห็จออกจากชั้นหนังสือของข้าพเจ้าทั้งหมด ทุกเรื่อง (หลังๆ อ่านเลิฟ เซเลป ก็ยังไม่เห็นพัฒนาการของคนเขียนคนนี้แต่อย่างไร)

ต่อมาก็คือ งานของคนกลุ่มนี้ Clamp

อิจีโกะชอบแคลมป์ตั้งแต่เรื่องแรกที่เข้ามานั่นคือ โตเกียวบาบิโลน เห็นเรื่องนี้ครั้งแรกในทีวีแมกกาซีน หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องซื้อให้ได้ และก็ได้มาครอบครองในที่สุด ว๊า555+ตอนนั้นโตเกียวฯ แค่เล่มละ 15 บาทเองโดยสำนักพิมพ์ไพเรทแห่งหนึ่งซึ่งปิดตัวไปแล้ว โชคดีจริงๆ ที่ซื้อเก็บจนครบ และหลังจากนั้นอิจีก็กลายเป็นสาวก Clamp เก็บมันทุกเรื่อง

เคยได้อ่านบทสัมภาษณ์ แคลมป์เป็นกลุ่มนักเขียนที่จัดได้ว่าเรื่องมาก เพราะมีผู้จัดการ ทำอะไรทุกอย่างต้องผ่านผู้จัดการหมด อีกอย่างคือไม่ขึ้นกับที่ค่ายไหน แต่เพราะฮอต แต่ละค่ายต่างก็ง้อ แต่ใครจะสนล่ะ ก็คนมันเก่งนี่ ขอให้มีงานคุณภาพออกมา ยังไงก็ตามอ่าน จนกระทั่งถึงยุคที่เปลี่ยนลายเส้น ก็คือเปลี่ยนคนวาด เคยได้ยินว่าแคลมป์จะวนให้แต่ละคนวาดหมุนกันไปเรื่อยๆ ลายเส้นตาไข่ห่านจึงสิ้นสุดที่เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ท ต่อมาก็คือยุคลายเส้นของ ซากุระและโชบิท

อิจีก็ยังติดตามอยู่ ถึงแม้เส้นเปลี่ยนไป แต่เรื่องก็ยังคงสนุกได้ในสไตล์แคลมป์ หลังจากที่ออกเรื่องยาวและหายไปไม่นานเท่าไหร่ แคลมป์ก็กลับมาอีกครั้ง

และหนนี้อิจีถึงกับเหวอสุดขีด

มันลายเส้นวันพีชชัดๆ

ทั้งมุม มุก เรียกได้ว่าแทบจะลอกเขามาเลย และนี่แหละ อิจีรับไม่ได้

ก็คนมันเคยวนเวียนวาดการ์ตูนอยู่ช่วงหนึ่ง อิจีจึงรับไม่ได้ต่อการลอกลายเส้นของนักเขียนไทย (ซึ่งบางคนเลยเถิดถึงขั้นลอกฉาก) เพราะบอกตรงๆ ว่าความรู้สึกก็เหมือนลอกผลงานการเขียนนั่นแหละ ซึ่งถ้าวาดเล่นก็จะไม่ว่า เพราะมันต้องมีแบบ แต่ไม่ใช่เอามาหากิน มัน 2RED และแสดงให้เห็นว่าพัฒนาการของนักวาดมีไม่พอ แต่ไม่คิดว่านักเขียนมีชื่อและวนเวียนในวงการนี้มาหลายปีจะกล้าลอกลายเส้นด้วย

และไม่ใช่แค่ลายเส้น ยังเอาแนวคิดเขามาอีก ฮ่วย!!

แต่อย่างน้อยเพราะเป็นสาวกแคลมป์มาแสนนานงานสองเรื่องล่าสุดก็ยังตามอ่าน แม้ตอนนี้จะคิดขายสึบาสะโครนิเคิลแล้วก็ตาม (ซึ่งห่วยสนิทในสายตาอิจี แคลมป์จะหากินกับมุกรวมดาราไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย)เอาเถอะน่า ไหนๆ ก็อ่านมาขนาดนี้ อ่านต่อไปก็ไม่เสียหลายใช่ป่ะ จนกระทั่งไปเห็นภาพหนึ่งเข้า

มันเป็นงานที่คล้ายจนถึงขั้นเหมือนของอจ.อากิโนะ มัตสึริ อย่างเหลือเกิน

ตอนนั้นความเกลียดมันเริ่มก่อตัวในใจอย่างเงียบเชียบ ก็อจ.อากิโนะน่ะ อิจีนับถือมากนะอ่านมาตั้งแต่ป.6 จากเรื่องแรกบริษัทกำจัดผี (จำชื่อไม่ได้ยาวเลยยืมชื่อของไพเรทที่ออกต่อมา)ตั้งแต่สมัยไม่มีลิขสิทธิ์ของสยามสปอร์ต (เล่มละ 12 บาท) และพยายามไม่พลาดงานอจ.อากิโนะ (เหมือนงานของคิคุจิ โชตะและฮิคาวะ เคียวโกะนั่นแหละ) แน่นอนว่าอจ.อากิโนะ โลดแล่นอยู่ในวงการมาก่อนแคลมป์แล้ว ถ้าเทียบกันแคลมป์ก็เพิ่งหัดเดินตอนที่อจ.มีชื่อเสียง ทำแบบนี้อิจีไม่ปลื้มว้อย!!

แต่ก็ยังอ่านต่อ -_-^

จนกระทั่งเจองานที่แคลมป์ไปวาดซึ่งเป็นของอจ.หยาง กวาง อิล (ตุลาการทมิฬ)

หลายท่านอาจไม่รู้ (หรือรู้แล้ว) ว่าอจ.หยางนั้นคือปรมาจารย์ที่อิจีชอบมากที่สุด ยอมรับนับถือมาแต่เรื่องซอมบี้ฮันเตอร์ (ประมาณ 6 ปีก่อน)อจ.คือสุดยอดลายเส้นระดับเทพ แน่นอนว่าวาดแนวเรียลได้งามงดชนิดที่ไม่มีใครเทียมแต่เอาไปลงแบบการ์ตูน (โห เทพโคด)แต่เจ้ากลุ่มนี้ก็ยังหาญกล้าจับงานของอจ.หยางมาเขียน ตอนที่ข้าพเจ้าเห็นนั้น ความโกรธเกลียดมันทะลักไปถึงไหนแล้ว ถึงแม้จะวาดเล่น แต่ใครเลยจะรู้ว่าภายภาคหน้า คนกลุ่มนี้ที่หากินกับชื่อเสียงเก่าอาจลอกมาอีกครั้งก็ได้

ก็ในเมื่อวันพีชกับFMA ยังลอกมาอย่างเนียนๆ เลยนี่

ณ วันนี้สายตาของอิจีที่มองคนกลุ่มนี้เปลี่ยนไปแล้ว นอกจากฝีมือที่พัฒนาลงแล้ว (เส้นมันห่วยขึ้นเรื่อยๆ น่ะ)มุกของคนกลุ่มนี้ยังเริ่มเหมือนจนมุมเข้าทุกวันๆ จนถึงขั้นต้องยืมเส้นและแนวคิดของคนอื่นมาใช้

เอาเถอะ... ทางทำมาหากินของใครของมัน แต่สำหรับอิจี XXX HOLIC และสึบาสะคงเป็น2 เรื่องสุดท้ายและจะบอกเลิกศาลากับ Clamp ซะที